بعد از عید خیلی بیشتر دیدمش... سركلاس ها... چند درس مشترك داشتیم باهم... یكبار سركلاس حالم بد شد ، پرسیدم سوالی ك استاد داده را حل كرده ك اگر حل كرده من هم بنویسم... و درنهایت ب اتفاقات خوبی منجر نشد و ب اصطلاح زدیم ب تیپ و تاپ هم :) تاچند روز بعدش درگیر صدای نداشته ی من بودیم :) صدایی ك از روی سرماخوردگی اصلا در نمی آمد... یك شب برای اولین بار با چند نفر از بچه ها كاملا پیچاننده نزدیك های شب با یك هندوانه وارد دانشگاه شدیم و با كاتر هندوانه را بریدیم و من ته دلم خوشحال بودم از تجربه های جدیدی ك در جمع داشتم بدست می آوردم:) یكبار با حالتی مستاصل وارد شد و میگفت نمیتواند بند كفش هایش را باز كند :) برایش باز كردم... بعد از این قضایا بیشتر میدیدمش... با هم رفتیم دربند برای گرفتن عكس های درسمان و میتوانم آن روز را جزو روزهایی ك خیلی خوش میگذرند قرار دهم و اعتراف كنم خیلی از بهترین عكس هایم همان روز گرفته شد... كم كم ك به آخرهای ترم نزدیك میشدیم... حس میكردم چقدر سخت است دوری از آدمی ك انقدر همه جا مثل یك دوست و حتی بیشتر كنارم بوده... ... این چند وقته، فرصت خوبی پیدا شد ك خیلی از آدم های اطرافم را خوب بشناسم... و باعث شد بیشتر از قبل با تمام وجودم افتخار كنم ب كنار خودم داشتنت ❤ حس این را داشتم ك كسی تا بحال انقدر هوایم را نداشته و حمایتم نكرده ... هرچقدر ك بگویم ، كم گفته ام... تو

میگفتم باورت میشود؟ اینها نمیدانند خِل چیست... نمیدانند کاچه چیست... نمیدانند خودتو چی نکن یعنی چی... نمیدانند بِــــی چیست... هیچ چیز نمیدانند.. عجیب نیست؟

میگفت حداقل چهارتا واژه ی درست حسابی تر بکار ببر:)))

الهام

یك هفته زمان زیادیست برای درك كردن یك فرد؟

یك هفته بگذارید لوس باشد ، بگذارید زود قهر كند ، بگذارید عصبی شود ، بگذارید هی بغض كند و اشك بریزد ، زود قاطی كند...

دست خودش ك نیست؟ هست؟ شما میدانید چه فشاری را تحمل میكند؟